Egîtim-Sen, zanist û Kemalîzm

                                                                               10 . 11. 2012

Lijneya rêveberiya Eğitimsenê,  bi boneya mirina Mustafa Kemal Ataturk, di malpera sendîkayê de  peyamek dilsotîner  weşandiye û tê de derewên heştê salan ên Kemalîstan dubare kiriye.

( Bnr;http://www.egitimsen.org.tr/genel/bizden_detay.php?kod=17811&sube=0)

 Di destpêka  nivîsa navborî de şerê li Sûrî, û hewldanên gurkirina şer yen desthilatdariya AKP’yê  tên vegotin  û paşê gotina Ataturk a dibêje “li welat û li cihanê aşitî”  pê ve hatiye zeliqandin.

Ber bi dawiya  peyamê, nivîskar,  dîmenek ji hewldanên AKP’yê, ên paşvebirin û nijadperestkirina qada perwerdehiyê dike qula çavên me nezanan  û dîsa zor dide pesnên Ataturkê xwe yê delalî: “em Mustafa Kemal Ataturkê di dirêjahiya jiyana xwe di riya ronakî û zanistê de serkêşiya sereke kirÎ, bi boneya 74. salvegera mirina wî, bi giramî (bi hurmet û siyanet) bibîr tînin .

Gava mirov ne kurd be , an jî biyaniyek ji  rewşa vî welatî bêhay be, bi xwendina peyama Eğitim-Senê dibêje qey 74 sal berê serokek, an feylezofek  şoreşger ê  wek Ghandi, wek Lenîn, wek Martin Luther King li vî welatî bûye desthilatdar, pergaleke demokratîk a  dûrî faşîzmê, dûrî nijadperestiyê, dûrî şer û pevçûnan ava kiriye; li ser axa vî welêtî Tirk û Kurd û Ermen û Çerkes û  Cihû û Rûman dewr û dewraneke  bê qal û qir derbas kiriye, gur û “bizina kol”, bizina bê qiloç, bi hev re çêraye, paşê ew “cenabê laşpîroz”  ji nav me bar kiriye çûye lê, nevîkî wî yê beredayî yê bi navê “Tayîboyê  Bêxêr”  derketiye,  pergala wî ya têkûz a  heta 2002 li ser xwe mayî, serobino kiriye, aşitî ji xwe çûye, perwerdehiya zanistî jî daye dûv...

 Gelo, ev sendîka, xwedê giravî xwedî endamên demokrat û  şoreşger û welatparêz, bi ser de jî bi piranî Kurd, cardin xwedêgiravî sendîkaya parêzwanê perwerdahiya zanistî çima bi derewên weha  zanistê binpê dike, xwe jî, me jî rezîl û rûsiwa û rûreş?

 Gelo em, bi deh hezaran  mamoste û xebatkarên Kurd ên endamên vê konfederasyonê ne, me bi têra xwe têkilî ji Kemalîzmê nebiriye ku Kemalîzm hespê xwe bi dilrehetî, bi serbestî, di zeviya me de dibezîne?

 Gelo  me  derba ku ji Kemal û ji Kemalîzmê xwariye eşkere nedaye der ku rêhevalên me (?)diwêrin bi pereyê bêrika me,  pesnên neyarekî me yê sondxwarî bidin?

 Min mejiyê xwe bi van pirsan mijûl dikir ku ket bîra min: Egîtîm- sen sendîkayek demokrat e; parêzwanê azadiya fikr û ramanan e; modêla bi hev re jiyîna gelan e. Lewre divê ji vir pê de di  kovar û rojname û malperan de cih bide rexneyên Kemalîzmê jî. Divê nijadperestiya Komara  Mustafa Kemal a ku dibêje “mirovê ku dibêje ez Tirk im, çi serfiraz e”, derzanistiya Kemalîzmê ya ku dibêje “gelê vî welatî bi tevahî Tirk e û  ew bi koçerî ji Asyaya navîn hatiye” jî bê nivîsandin. Divê komkujiyên wî yên li Koçgiriyê, li Dêrsimê, li Geliyê Zîlan, li Agiriyê jî bên vegotin. Divê polîtîkayên wî yên înkar û tunekirinê yên li ser gelê Kurd û li ser gelên din  jî bên vekolandin. Divê endamtiya wî ya Partiya Îtihad Terakîyê jî, heger hebe  hevkariya wî ya bi Îngilîstana Emperyalîst re jî, dîsa heger hebe  pêçiya wî ya di kuştina Sebahattin Alî û Alî şukrî de jî, desteserkirina hebûna cihû û Ermen û Rûman jî rasterast, rût û repal, bêalî, bi awakî zanistî bê nîqaşkirin.

 Ma navê sendîkayê ne sendîkaya karkerên perwerdehî û zanistê ye? Sendîkaya me perwerdehiya zanistî naparêze, di ber  vê bîrdoziyê de bi sedan berdêl nedaye? Ma zanist bo tiştên weha ne lazim e?

Nifirên ji nav dil û kezeban

Bekir Bozdogê cîgirê serokwezîrê Turkiyeyê, derheqê zarokên ku bi malbatkî li Alemanyayê bi cih bûyî û li wir  bi destê dê û bavên xwe rastî pest û pêkûtiyan hatî û lewre jî bi saya Dewleta Alman ji alî malbatên Alman ve tên xwedîkirin de  gotiye: “Aleman Çar hezar zarokên Tirkan  dikin xaçparêz”.

De were nebehece! De were dîn û har nebe!

De were jîr û jê hatî, şiyar û zana nebe, bi çiyayên Kurdistanê ve nekeve!

De were di dawiya temenê xwe de nebe bendewarê Zerdoştê kal!

Bekiro lawo , ev ne hûn in ku ev dike sed sal, salê bi sed hezaran zarokên kurdan bi darê zorê dikin Tirk?

Ew ne hûn in ku her roj, serê sibê, piştî nîvro sonda herî nijadperest a dibêje “xwezî bi wî kesî, bi wê kesê ku dibêje ez Tirk im” bi wan dîl û rebenan dididne xwarin!

Ew ne hûn in ku çi Kurd  çi Ereb û çi Laz û çi Gurcî, çi Ermen û çi cihûyên xwecih,  çi  Ûkranyayî  çi Rûs û çi Alemanên bi awakî di nav we de dijîn, gava bêgav dimînin  zarokên xwe dişînin  dibistanên we û dikevin nav dest û lepên we, pirtûka xwe ya pîroz a agahiyên civakî ( sosyal bilgiler) û ya erdnîgaryê didine  destan û kevneperestî û nijadperestiya xwe ya bi derewan neqişandî di çav û guhên wan re dikin û ji wan re dibêjin; “ev welatê Tirkan e, Xeynî Tirkan kes li vir najî; ji sedî 99,9’ên hemwelatiyên Tukiyeyê misilmanên sunî ne bi bawerî; em, hûn, ew Tirk in bi tevahî; Tirkên çeleng û leheng ji Asyaya navîn hatine bi girsehî û bi tomerî”

Ew ne hûn bûn ku  duh bi wan ên nedigotin  “ ez Tirk im” gû didan xwarin!

Ew ne hûn in ku îro li Enqereya şewitî,  li hemberî daxwaziyên kurdan we  ling hişk  kutaye erdê, guh li xwe kerr kiriye û mirina deh hezaran Kurdan bi kêfxweşiyek mezin temaşe dikin; wek kerên “zîreeta cumhûriyetê”  yên duh , ên ji zimanê Kurdan, ji rabûn û rûniştandina kurdan, ji berxwedana kurdan, ji daxwaziyên kurdan ti tişt  fêm nekirbûn lew re bubûn sedema kuştina bi sed hezaran mirovan...

Ew ne hûn in ku  dikin dîsa gû bidin xwarin; bi wan kurd ên berxwedêr ên di “rojiya bê fitar” de ne;  

bi wan Kurdên ku “bo siberojeke azad, bo kurdistaneke serbilind a ku kes nikaribe tê de bi  wan, bi zarok û neviyê wan  heta roja heşr û mîzanê gû bide xwarin”  têdikoşin, xwîn û xwîdan dirijînin, ji birçîna xwîn vedirişin...

Îcar Bekiroyê ewan, radibe ji me re dibêje “wa ye Aleman çar hezar zarokên Tirka dikin xaçparêz”!

Hela li vê ecêbê, li vê gosirmetê! Deh hezar can di qulên zîndanên wî de bo nasname û ziman, tî û birçî li ber mirinê ne, ew çi dibêje!

Lawo, di nav wan çar hezar sebiyan de herî kêm hezar jî zarokên Kurda ne; em di welatê te de, bi destê te, bi plansaziya te,  rojê bi sed hezaran dihelin, ji nirx û hêjayiyên xwe diqetin, dibin ji wan tirkên esilkurd, ji wan ên rezîl û rûsiwa, îcar  tu rabûyî ji me re qala dermirovahiya Alemanan dikî! Bi Alemankirin û bi xaçparêzkirina  çend hezaran çav li me ditirsînî

Em ketine tatêla mîlyonan, tu çar hezar zarokên di rastiyê de nizanim çend ji wan Tirk in, çend ji wan Kurd û Çerkes û Gurcî û qeraçî ne, bi tevahî dikî  Tirk; bi ser de Tirkîtî û misilmantiyê jî dikî yek û  dibêjî “ew dibin Xaçparêz”!

Tayîboyê  te jî duh gotibû; “kurdên ji Tirktiyê dûr ketine, bûne PKK’yî, tev zerdoştî ne”   

De werê nebêje Aleman qenc dike!

De werê nebêje; dibe ku ew zarokên stûxar ên bêsiûd bên guherandin û veguherandin, ji tirktiya “har û hov û hişk û hola ya we bi wan ve zeliqandiye” dûrkevin bibin mirov.

De werê nebêje hûn ew merivên bêbext û xayîn in ku bi piyên xwe dikevin çala ku we ji kurda re kolandiye.

De were nebêje  cot pêçiyên Mihemmed û  Îsa û Zerdoşt di qula çavên we re  biçe xwarê!

De were nebêje goşt û savarên ku hûn “li ber çavên girtiyên azadiyê yên ketine rojiiya bê fitar” dixwin ji zikê we dernekeve!

                                               Mamoste Marûf