Pdîşayê Osmanî Siltan Mehmet piştî dagirkirina Konstantînapolîsê (Stenbol) dixwaze mora xwe li bajêr bixe û wî veguherîne ji xwe re bike “Îslambol”
Ew metranê Ermenan (Patrîk) tevî gelê wî ji Bûrsayê tîne Stenbolê, keşîşxaneya (Manastir) Bîzansiyan a bi navê “Panaia Perivlebdos" didê, bona ku hosta û mîmarên Ermen jî bi xwe re bîne, bi wan avahiyên ji ber şer mayî bide temîrkirin, ji xwe re jî seray, mizgeft, xan û hemamên nû bide çêkirin.
Stenbola beriya şer bajarê herî xweşik û abadanê cihanê, dişer de hatiye rûxandin, bi destên leşkerên padîşa ve hatiye talakirin. Ew êdî wekî Sûr, Nisêbîn, Cizîr û Gevera îro wêran, wêrtas û kawil e...
Padîşa ferman dike ku dêrên Bîzansiyan ên ji hev ketî , yên temîra wan bizehmet bên rûxandin, bi malzemeyên wan ên wek stûn, kêran, mermerên biriqandî mizgeftên nû bên lêkirin.
Hostayê Ermenê bi navê Kîrkor tevî karkeran dest bi rûxandina dêrekê dike. Ew ê di şûnê de ji padîşa efendî re mizgefteke bi xeml û rewş ava bike.
Rojek padîşa tê venêrandina (teftîş)mizgefta xwe.
Pêşî dikeve nav karkeran û ji wan pirsan dike, agahî distîne. Yek bi yek navê wan dipirse;
Navê te çi ye?
-Alpyorûk, ez benî.
Navê te?
-Memed, ez qurban.
Tu?
-Ayiboxan.
Tu?
-Memîş.
-Kel Recep.
-Oksüz Rifki.
...
Padîşah bi kêfxweşiyeke bêhempa berê xwe dide Kîrkor Hoste û bi rûkenî jê re dibêje; “Aferin Kîrkor, tu qûlên min ên Tirkomisilman dixebitînî” û ji ber pişta xwe kîsikeke tijî zêr derdixe didê û çend agahî jê distîne û ji qada înşeatê derdikeve diçe.
Çend meh şûnde padîşa dîsa tê înşeatê. Dêra kevin ji binî ve hatiye rûxandin û dest bi avakirina mizgeftê hatiye kirin. Wekî her carê dikeve nav karkeran û dîsa yek bi yek navê wan dipirse.
Navê te çiye?
-Hagop.
Navê te?
Hampar
Tu, tu, tu...?
Xaçadûr, Avedîs, Dîmîtrî...
Bi hêrs vedigere ser Kîrkor;
Kafirê heram, ev çi hal e...? Ka karkerên Tirkomisilman...?
Hosteyê reben serê xwe berjêr dike, bi dengekî ricifok bersîva padîşa dide:
-Padîşayê min ê mezin, ew qûlên te kêrî rûxandinê tenê dihatin, niha me dest bi avakirinê kiriye...
Axa, şitlê gulekî pir meqbûl tîne, dide baxçewanê xwe û di baçeyê koşka xwe de li cihê herî berbiçav dide çikandin. Baxçewan jî deh caran şîret dike: "Nebî nebî ti mirov û ajal gula min bihn neke ha..!" Di ser re dem û demsal dibuhure, bihar t, dar bi gul dixemile. Rojek ji rojan axa bala xwe didê pelên gulên wî tev weşiyane. Pir li ber dikeve. Gazî baxçewanê xwe dike, bi ser de diqîre, bi hêrs dipirse: -Gulên min kê bihn kir..?" Baxçewanê reben bi dengekî ricifok; "wele axayê min, bilbilek hat, bihn kir û çû" -Xwedê ji bilbil re nahêle...! Çendikî şûn de rojekê baxçewan hey dibîne cendekê bilbil di devê marekî de ye. Diçe cem axa û hal meseleya bilbil jê re vedibêje. Axa jê re dibêje: - Ji mar re jî namîne û dengê xwe dibire. Ez bibêjim heft roj, hûn bibêjin hefteyek şûn de, baxçewan di baxçe de dixebite, ji nişkave ew mar li lingên wî dipiçike. Bi bêra di destan de lê dixe wî marî dikuje û bi lez û bez diçe cem axayê xwe, bi quretî dibêje: -Axayê min, min ew mar kuşt..! Axa, çavên xwe dikute çavên baxçewan: - Ji te re jî namîne..! Baçewan dibîne ku axa dê wî jî bikuje, an bide kuştin, weha lê vedigerîne: "Axayê minê delal, tu min nekuje, bila ji te re bimîne"
*Çîrokeke gelêrî ya Kurdên Serhedê, ya ji ber devê Îbrahîmê Nadirê Tekmanî girtî.
Hayko Bagdat
çend roj berê nivîseke balkêş û bertekkêş a bi ser navê “ Piştgiriya Muharrem
Înce” nivîsîbû. Min jî ew xwend.
Wek piraniya
ronakbîrên dijber, Hayko jî bi dîtin û
tehm kirina piçekîazadî, hevsar ji serê
mejiyê xwe avêtiye. Digel ku li çend zinar û latan qelibîye û çend birîn lê vebubin jî, bi ya min Heval Hayko serkeftî ye. Civaka
me şev û roj qala wî dike...
Wî bi hevoka
Muharrem İnce ya “ Ger ne ji Atatirk bûya, wê navê me bikirana Yorgo” dest bi
nivîsa xwe kiriye.
Di vir de pir şa bûm, min got; wele
Hayko, di dilê min de çi kul û birîn hene wê bide der!
Wê heyfa dayîk
û dapîr, bav û kalan jî bide ser...
Paşê reklama
HDPê ya “ em tev HDPyî ne û peyva Selahattîn ya “ her hilbijêr şirîkê me yê
siyasî ye” dike bîra me û xwe jî wek HDPyîbinav dike (ji erdê heta ezman heqe wî ye) lê, di şûna “ez ê
HDPyî weha bikim de ” de, dibêje “em HDPyî ” û berdevkiya HDPê dide pişta xwe.
Di bin vî
barê giran de dibêje; “em HDPyî, di ti tûrekê de deng nadin Tayîp, Qiliçdaroxlî,
Muharrem, Meral û Perînçek...!”
Her
çiqas ez li ber ketibim û min di dilê xwe de gotibe; “ Heyran, Haykoyê me di vir de xeletî kiriye, hêj virnî ye, ev barê berdevkiyê ji serê wî mezintir e, nikare ji binî derkeve”
Dîsa jî ez tevlî nêrînê wî bûm; Axbarîk( Bira) ji orta kitêbê dibêje. Divê HDP bi tena serê xwe li ber xwe bide, înat bike ku bikaribe vê
dahfika “ bi du parti û bi du enî ” ya 100 salanbiruxîne.
Belê,
yek reş yek
spî,
yek
Tirkomisilman, yek sekûler bixwiyê jî,
her du enî jî yekperest ,
her du jî faşîst ,
pişafker ,
komkujîparêz ûkedxwur û heramxwur e...
Divê HDP dudilî
neke, vir de wê de netewişe, neheje. Wek xwe, li ser rastiya xwe bimîne ku bibe
alternatîf. Bibe hêviya hemû gel û bawerî û çînên derbxwurên vê pergala
zalim...
Qasek şûnde,
min hey dît Hayko bi vî barî jî nemye, barê Birêz Ocalan û yê Selahatîn jî pişt
dike: “Ew bibêjn dengên xwe bidine wan jî, em nadin...!”
Gotineke barkêşên
Kurd yên Sîrkeciya Stenbolê ket bîra min
; “ heger barekî giran yê ji hêz û quweta xwe der pişt
bikî, ji devê te na ji q.. a te deng derdikeve...”
